De basishouding

De Basishouding is de uitgangspositie tijdens het klimmen. Het uitvoeren van een klimbeweging wordt in belangrijke mate bepaald door de positie van het zwaartepunt van het lichaam (LZP). Alle lichaamshoudingen en bewegingen zijn afhankelijk van evenwichtsaspecten die door de positie van het LZP beïnvloed worden. De trainingstechniek moet het lichaamsgevoel zo oefenen dat in iedere houding een optimale evenwichtstoestand gevonden wordt. Op deze wijze wordt kracht bespaard omdat het lichaam zich in een stabiele positie bevindt. De positie van het LZP is afhankelijk van de lichaamhouding. Op een standplaats bevindt het LZP zich in het lichaam op navelhoogte. De positie van het LZP bepaalt de stabiliteit van het lichaam. Ligt het LZP boven de voeten dan bevindt de klimmer zich in stabiel evenwicht. Breng je het LZP naar achteren dan veroorzaak je een labiele evenwichtssituatie en moet kracht gebruikt worden om in de uitgangspositie terug te keren.

Labiel evenwicht & Stabiel evenwicht

Met uitzondering van het wrijvingsklimmen moet je erop letten dat de heupen zich zo dicht mogelijk bij de wand bevinden (De heupen zijn het LZP). Iedere centimeter verder er vandaan vraagt een overbodig gebruik van kracht. Als je deze mechanische wetmatigheden kent"

   

Waar verder aan moet denken is dat de voeten recht naar achteren staan op ongeveer gelijke hoogte. (Dit heet ook wel voeten frontaal.) Je staat dus op de tenen. Knieën licht gebogen naar voren of zelfs tegen de wand. Voeten staan op schouderbreedte en de handen hebben grepen op schouderhoogte vast. Dit is de ideale basishouding. Op plaatroutes is het soms zelfs mogelijk om je handen los te laten.